تاريخچه دوچرخه سواری

آخرین به روز رسانی در پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۳۸۸ ساعت ۲۲:۲۸ نوشته شده توسط Administrator جمعه ۰۳ مهر ۱۳۸۸ ساعت ۱۱:۰۴

دوچرخه وسيله است مكانيكي كه با استفاده از قدرت حركتي پاها به هر شكلي قادر به حركت است . اين وسيله در ابتدايي ترين شكل در ۲۳۰۰ سال قبل از ميلاد مسيح در كشورهايي همچون چين ، مصر و هند ديده و بر روي ديواره غارها نيز اشكالي از آن موجود است . لفظ دوچرخه از كلمه يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به كلمه BICYCLE تبديل گرديد ، كلمه پيشوند BI به مفهوم عدد دو و كلمه پسوند CYCLE به معني دايره و به عباراتي طوقه است . به هر صورت اولين دوچرخه شناخته شده رسمي در تاريخ اين وسيله ((سله ريفر)) نام دارد كه از دو طوقه چوبي تشكيل شده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي كرده اند . رسما در سال ۱۶۹۰ (سيوارك) فرانسوي لقب اسب چوبي به اين وسيله بدون چرخ را داد و تا سال ۱۷۹۰ وسيله مذكور چوبي را به اشكال مختلفي همچون مار ، اسب ، و ... مي ساختند كه وسيله اي بود مورد توجه كودكان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار مي گرفت . اسبهاي چوبي در فرانسه تكامل بيشتري يافتند ، به نحوي كه با پا به زمين زدن و حالت مشابه راه رفتن سرعت حركتي اين وسيله در سطوح افقي و سراشيبي تا ۵ كيلومتر در ساعت ثبت (سله ريفر) شده است . اين تكه چوب افقي در اشكال نختلف در آن زمان مورد توجه اهالي پاريس واقع نگرديد و استقبال شايسته اي از اين وسيله براي براي سنين بزرگسال در فرانسه ذكر نشده است . تاريخچه تكاملي و تكميل دوچرخه را بر اساس تغيير اين وسيله در زير مشاهده مي فرمائيد: ۱۸۱۶: در اين سال فردي آلماني به نام «وندريز» فرمان را به «سله ريفر» اضافه نمود ولي كماكان با استفاده از حركت پاها بر روي زمين ، حركت آن امكان پذير بوده است ( سرعت به ۱۵ كيلومتر رسيد). ۱۸۱۷: در اين سال دوچرخه كامل تري توسط «براون فون درياس» از شهر كالسروهه ساخته شد، كه داراي يك زين كوچك بود.«دنيس جانسون» يكي از دوچرخه هاي فون درياس را باخود به كشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و يا آن را تكميل تر نمايد. در اين شرايط و در كنار اين هدف ، او اقدام به برگزاري كلاس هاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه كردند . كم كم در كشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري بعنوان يك سرگرمي محبوب و متداول و جذاب رواج يافت . ۱۸۱۸: يك فرانسوي به نام «بارون ساوربرن» دوچرخه ديگري را طراحي كرده و ساخت . چرخ جلويي اين دوچرخه ، بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن كوچك بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ يك طناب حلقوي به صورت دايره واربسته شده بود كه باكشيدن آن با دست چرخ جلو به حركت در مي آمد و وسيله حركت مي كرد . اين نوآوري ، وسيله مذكور را براي دوچرخه سواران به صورت يك مهارت در آورد به نحوي كه بند بازان در سيرك از اين وسيله بعنوان ابزاري تفريحي و سرگرم كننده براي مردم استفاده نمودند . ۱۸۲۱: «لوييس گوهبر» دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن ساخت اما به جاي طناب از وسيله اي مشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود و اين كار موجب شد تا حركت دوچرخه تسهيل گردد. ۱۸۳۴: يك آهنگر اسكاتلندي به نام «مك ميلان» به دوچرخه هاي موجود پنجه ركاب ابتدايي را اضافه كرد تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد . او در طي ۵ سال ، كار جدي بر روي اين وسيله در اشكال ويژه اي همانند كالسكه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب انجام داد. دوچرخه مك ميلان امروزه در موزه شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد. ۱۸۳۹: اسكاتلندي ديگري به نام «كيرك پاتريك» دوچرخه ركابدار را به شكل كامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد . ۱۸۶۰: كارخانه دار فرانسوي به نام «پيرميشو» مهندس جواني را به نام «پيرلالمنت» براي تغيير در ساختار دوچرخه استخدام نمود. او قسمت هايي از دوچرخه را كه از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض كرده و بخش خارجي چرخ هاي چوبي را با نوارهاي لاستيكي ضخيم پوشانيد . ۱۸۶۱: دوچرخه ساخته شده پيرميشو به نام «ولوسپيديا ولوسي پتل» معروف گرديد. هر چند اين وسيله قديمي نسبت به دوچرخه هاي امروزي وسيله راحتي نبود اما اولين دوچرخه ترمز دار در دوران خود محسوب مي شد ولي از زنجير و دنده در دوچرخه هاي آن زمان گزارشي ثبت نگرديده است . ۱۸۶۲: دوچرخه ولوسي پتل ساخت پيرميشو و پيرلالمنت مورد توجه آمريكائيان واقع شد ، لذا نمونه انتقال يافته به آمريكا را «بون شيكر» نامگذاري كردند . ركاب اين دوچرخه بر روي چرخ جلويي كه بزرگ بود استقرار يافته و عامل حركت محسوب مي شد. ۱۸۶۷: در اين سال هنوز طوقه جلو بزرگ تر از طوقه عقب بود و پدال و ركاب به صورت ثابت در چرخ جلو تعبيه شده بودند. طوقه هاي چوبي را در اين زمان با طوقه هاي آهني تعويض كردند لذا وزن دوچرخه ، در حدود ۵۰ كيلوگرم گرديد. نام اين دوچرخه جديد «پني فارتنيك» لقب يافت . ۱۸۶۹: در اين سال اولين مسابقه رسمي در تاريخ دوچرخه سواري و به مسافت ۳۴ كيلومتر از شهر پاريس تا وروان با ۳۳۳ شركت كننده تدارك ديده شد . شركت كنندگان برتر قادر شدند با دوچرخه هاي جديد ، مسافت مذكور را ۳ ساعت و ۹ دقيقه طي كنند . اما قبل از آن مسابقه ديگري در انگلستان به نام «هندون» درسال ۱۸۶۸ نيز ثبت شده است . ۱۸۷۰ : هنوز تغيير چشمگيري در تكامل دوچرخه روي نداده است. چرخ جلو بزرگ و چرخ عقب هنوز خيلي كوچك مي باشد و براي تسهيل استفاده كنندگان از اين وسيله پله كوچكي را درست در بالاي چرخ عقب تا زين طراحي نموده اند . بهترين زمان ثبت شده در اين سال ۳۰ كيلومتر در ساعت اعلام و ثبت شده است . ۱۸۷۱: يك انگليسي به نام «جيمز استانلي» دوچرخه اي شبيه به «بون شيكر» ساخت كه داراي يك پدال در چرخ بزرگ جلو بود ولي كماكان هنوز چرخ عقب اين وسيله كوچك است. ۱۸۷۳: «هاري لاوسون» بر اساس الهام از نقاشي هاي «لئوناردو داوينچي» چيزي شبيه به زنجير را براي دوچرخه طراحي نمود و براي اولين بار نخستين دوچرخه زنجيردار به بازار آمد. زنجير اين چرخ به طوقه عقب وصل مي شد و با گردش آن توسط فشار پا ، دوچرخه را به حركت در مي آورد اما هنوز لاستيك هاي آن توپر بودند. اين دوچرخه هم اكنون در موزه ميلان ايتاليا موجود است. ۱۸۷۶: «اف .ال.دادز» از دانشگاه كمبريج لندن، دوچرخه ديگري را ساخت كه سرعت متوسط ۲۵ كيلومتر در ساعت را به نام خود ثبت داشته است و در اين زمان ركورد رسمي دوچرخه سواري از اين وسيله گرفته شد. ۱۸۷۹: ابداع ديگري توسط «باب توماس» در جهت افزايش سرعت دوچرخه انجام گرديد. او در مركز چرخ ها وسيله اي مشابه با بلبرينگ هاي امروزي قرار داد تا دوچرخه او ، از سرعت بالاتري برخوردار گردد. ۱۸۸۱: در دهه ۱۸۸۰ دوچرخه هاي زنجيردار با اتصال به مركز چرخ عقب و با بلبرينگ به بازار آمد، توليد اينگونه دوچرخه ها، در سال ۱۸۸۱ توسط يك كارخانه چرخ خياطي به صورت سريال انجام گرديد. اين كارخانه چرخ خياطي چرخ عقب و چرخ جلو را به يك اندازه طراحي كرد و انقلابي را در اين وسيله ايجاد نمود. ۱۸۸۵: رسماً توليد دوچرخه در كشورهاي مختلف آغاز گرديد و «پني فارتينگ» ۵۰ كيلوگرمي با كاهش وزني در حدود ۱۰ كيلوگرم هنوز هم مورد توجه همگان قرار داشت . سرعت اين دوچرخه به صورت متوسط ۱۹ كيلومتر در ساعت ثبت شده است . همچنين در سال ۱۸۸۵ اولين مسابقه قهرماني در ايتاليا به مسافت ۱۶۰ كيلومتر در شهر ميلان برگزار گرديد. ۱۸۸۸: شركت « دانلوپ» لاستيك هاي هوادار را به بازار عرضه نمود كه عمر آن در حدود ۵۰۰۰ كيلومتر اعلام گرديد. در پايان همين سال نيز يك گروهبان به نام «بلفاست» براي كمپاني دانلوپ ، لاستيك هاي تويي و رويي را همانند لاستيك هاي امروزي ساخت . نمونه هاي لاستيك اوليه شركت دانلوپ هنوز هم در موزه «ادينبور» در شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد. ۱۸۹۲: رسماً خودرو و زنجير فرمان مشخص ، زين مناسب و طوقه به دوچرخه اضافه گرديد اما هنوز هم كماكان قطر طوقه جلويي كمي بزرگ تر از قطر طوقه عقب بوده است . در سال ۱۸۹۲IOC در شهر لندن و با عضويت چندين كشور اروپائي و آمريكايي ايجاد و اولين تشكل هاي دوچرخه سواري شكل گرفت . ۱۸۹۵: بر اساس ارزيابي هاي انجام شده در اين سال از هر ۲۷ نفر آمريكايي يك نفر داراي دوچرخه بوده و قيمت اين وسيله در يك قرن پيش با قيمت خريد يك اسب خوب برابري مي كرده است. درسال ۱۸۹۶ با شروع اولين دوره بازي هاي ورزشي المپيك ، رشته دوچرخه سواري نيز به عنوان يكي از رشته هاي ورزشي مستقل و پرطرفدار آن روز ، به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شكل رقابتي اجرا گرديد. اولين مسابقه جهاني ۱۹۰۱: در ۱۶ ماه مه سال ۱۹۰۱ با حضور ۲۰ هزار تماشاگر مسابقات دوچرخه سواري جهان برگزار و «ژالكن» از فرانسه مقام اول و «ميجر تيلور» سياه پوست مقام دوم را كسب نمود. ۱۹۰۴: دومين دوره مسابقات دوچرخه سواري جهاني در اين سال برگزار و ۶۰ دوچرخه سوار د رچند مرحله به مسافت ۳۸۹۰ كيلومتر به رقابت پرداختند در اين مسابقه كه به دليل درگيري دوچرخه سواران با هم تيراندازي هوايي توسط پليس انجام شد « موريس گارن » مقام اول را كسب كرد . اولين مسابقه تور دور فرانسه ۱۹۰۳: اولين دوره مسابقات دوچرخه سواري دور فرانسه به پيشنهاد روزنامه «اتوپاريس» به مسافت طولاني و در چند مرحله شكل گرفت ، كليه دوچرخه سواران زبده از نقاط مختلف جهان در آن شركت كردند . اين مسابقه در چند مرحله با ۶۰ دوچرخه سوار آغاز و در پايان۲۱ دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند و «موريس گارن» مسافت ۲۴۲۸ كيلومتر را در ۹۴ ساعت و ۳۳ دقيقه به اتمام رسانيد . از سال ۱۹۰۴ به بعد هر ساله مسابقه تور دور فرانسه با مسافت بيشتر و كيفيت بالاتر در زمان معين انجام گرديد. براي مثال در سال ۱۹۰۳ (اولين دوره ) مسافت مسابقه ۲۴۲۸ كيلومتر و از آن سال به بعد روند روبه افزايش مسافت مسابقه ادامه داشت تا اين كه در سال ۱۹۲۶ مسافت تور دور فرانسه به ۵۷۴۵ كيلومتر رسيد و از آن سال به بعد سعي شد مسافت مسابقه بين ۴۰۰۰ تا ۴۸۰۰ كيلومتر حفظ شود تا اين كه در سال ۱۹۷۹ مسافت مسابقه به كمتر از ۴۰۰۰ كيلومتر و در سال ۲۰۰۳ اين مسافت به ۳۳۷۰ كيلومتر تقليل يافت . لازم به ذكر است اين مسابقه به استثناي سال هاي ۱۹۱۸-۱۹۱۵ و همچنين ۱۹۴۶-۱۹۴۰ در بقيه سالها انجام و در سال ۲۰۰۳ با قهرماني « لانس آرمسترانگ » پايان پذيرفت . تاكنون ۵ نفر به اسامي : ژاك آنكيتل ، هينالت ، ايدوران ، ادي مركس و لانس آرمسترانگ توانسته اند ۵ بار قهرمان تور مذكور شوند. ۱۹۰۵: سومين دوره مسابقات تور دورفرانس با حضور ۶۰ دوچرخه سوار با اضافه كردن مسير كوهستاني آلپ به مسابقات در سال ۱۹۰۵ برگزار گرديد كه در پايان حدود۲۴ دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند . «لويي تروسيله» معروف به «تروترو» در اين مسابقات به مقام اول رسيد. ۱۹۰۶:چهارمين دوره مسابقات تور فرانسه به مسافت ۴۴۵۰ كيلومتر برگزار و «رندپوتير» مقام اول را كسب نمود. رشته های مسابقات دوچرخه سواری الف: پيست : b ۲۰۰ متر Sprint b المپيك اسپرينت در پيست b يك كيلومتر انفرادي b چهار كيلومتر تعقيبي b چهار كيلومتر تعقيبي تيمي b اسكراش b دورامتيازي b حذفي b مديسيون b كايرين ب : جاده b ۱۰۰ كيلومتر تايم تريل تيمي b استقامت جاده b ۴۰-۲۰ كيلومتر تايم تريل انفرادي رشته های کوهستان ۱- دان هيل ۲- کراس کانتری X.C تاریخچه فدراسیون فدراسيون دوچرخه سواري ايران در سال ۱۳۲۶ به رياست استاد ايزدپناه تشكيل گرديد و در زمان اسد بهادر به اوج شكوفائي خود رسيد. دوچرخه سواراني كه آغاز گر مسابقات دوچرخه سواري بوده اند عبارتند از آقاغفار، نادر خاني ، امين سرور، گل طلب ، مزلقاني ، چيذري ، طلاكش و ابراهيمي . روسای فدراسیون از ابتدا تا کنون استاد ايزدپناه ۱۳۲۹-۱۳۲۶ ميرعمادي ۱۳۳۰ -۱۳۲۹ ادب خواه ۱۳۳۱-۱۳۳۰ قره گزلو ۱۳۳۳-۱۳۳۱ ادب خواه ۱۳۳۴-۱۳۳۳ ملاكورانيد ۱۳۳۵-۱۳۳۴ اسد بهادر ۱۳۳۹-۱۳۳۵ سرتيپ وثيق ۱۳۴۲-۱۳۳۹ سپهبد رحيمي ۱۳۴۴-۱۳۴۲ سرتيپ اسعدي ۱۳۴۵-۱۳۴۴ سرهنگ گل تپه ۱۳۴۶-۱۳۴۵ سرهنگ ايرواني ۱۳۴۶-۱۳۴۶ سرتيپ بيات ۱۳۵۰-۱۳۴۶ جهانباني ۱۳۵۷-۱۳۵۰ سرهنگ طلاكش ۱۳۶۰-۱۳۵۷ روشن پور ۱۳۶۳-۱۳۶۰ امير هاشمي ۱۳۶۶-۱۳۶۳ شاه حسيني ۱۳۷۰-۱۳۶۶ ابراهيمي ۱۳۷۴-۱۳۷۰ سيد حسين هاشمي ۱۳۸۴-۱۳۷۴ امير رضا واعظي آشتياني از ۱۳۸۴ تا به امروز بیوگرافی رئیس فدراسیون امير رضا واعظي آشتياني متولد: ۱۳۳۷ مدرك تحصيلي : كارشناسي ارشد مديريت سوابق شغلي : - حدود ۲ سال سابقه در صنعت كشور در مسئوليتهاي عضو هيئت رئيسه و مدير عامل كارخانجات دولتي و نهادها - عضو هيئت رئيسه شوراي دوم شهر تهران - رئيس فدراسيون دوچرخه سواري اعضای هیئت رئیسه دكتر سعيد لو امير رضا واعظي آشتياني سيد مصطفي سيد هاشمي منوچهر منطقي داوود بدلي علي انصاري اصغر خالقي محمد رضا گنجي تاجيك حسن خليلي مسئولین کمیته های مختلف محمد سررشته داري كميته آموزش دكتر ميرابوطالبي كميته پزشكي فرهاد عصفوري كميته كوهستان حسن آقاغفار كميته پيشكسوتان سرهنگ غزنچائي كميته انضباطی خسرو گلچين كميته مسابقات مهرداد صفرزاده كميته داوران علي اكبر اعجازي كميته روابط عمومي و امور بين الملل اسامی روسای هیئت های استان ها علي جوبندي آذربايجان شرقي كرامتي آذربايحان غربي عليرضا گلشن اردبيل محمد رضا باجول اصفهان محمد حسن نورمحمدي ايلام يداله رحماني بوشهر هاشمي تشكري تهران مهدي باقريان چهارمحال و بختياري داريوش يزدانفر خراسان رضوي حسن منفردي خراسان شمالي رضا توكلي اناران خراسان جنوبي --- خوزستان فرهاد عصفوري زنجان عزت الله احسانفر سيستان و بلوچستان مهدي عيدي زاده فارس --- كردستان سيامك ادبي كرمانشاه حسين نژاد عابدي كرمان شيري كهكيلويه --- گيلان سيد تقي خدادادي مازندران ---- مركزي اسماعيل صفا هرمزگان علي شمسي پور همدان --- يزد عزيزالله كشوري قم حبيب ا.. جمشيدي قزوين احمدي گلستان سبزه پرور كرج تاریخچه دوچرخه سواری کوهستان در ایران تا انجائیکه اطلاعات به ما اجازه می دهد اولین دوچرخه کوهستان (با مارک مرسیه) را آقای بابک کیانپور در سال ۱۳۶۸ از فرانسه خریداری و وارد ایران نمود و فعالیتهای خود را در این زمینه آغاز نمود.اما از بخت بد دزدی به منزل ایشان دستبرد و وسایل ورزشی از جمله دوچرخه ایشان را به سرقت برد.سال ۱۳۷۰ دومین دوچرخه کوهستانی با مارک MIYATA که توسط شخصی از ژاپن خریداری و وارد ایران گردیده بود توسط علیرضا ژاله خریداری گردید.سومین دوچرخه کوهستانی هم توسط آقای مجید ثقه الاسلامی در تابستان سال ۷۰ با مارک NISIKI وارد ایران گردید. از همان سال صعود به قله های مرتفع ایران تحت سرپرستی علیرضا ژاله و شرکت آقایان مجید ثقه الاسلامی و علی اکبر ژاله آغاز، که حاصل این تلاشها منجربه نخستین صعود به قله دماوند(جبهه جنوبی ) و برپائی دومین رکورد جهانی این رشته و همچنین صعود قله مرجیکش در منطقه تخت سلیمان گردید. سال ۱۳۷۱ یک تیم ۵ نفره متشکل از آقایان علیرضا شهاب ، علی اکبر ژاله ، حمید شالی پور و حمید ساروخانی به سرپرستی علیرضا ژاله موفق گردید اولین صعود به قله سبلان را به انجام برسانند.که این صعود در ۲ ماه بعد توسط آقای مجید ثقه الاسلامی تکرار گردید.سال ۱۳۷۲ تیمی متشکل از ۸ دوچرخه سوار و دو همراه به اسامی آقایان قربانعلی کلهر،مجیدثقه الاسلامی ،علیرضا شهاب ، مجید علیمحمدی ، حمید شالی پور،علی اکبر ژاله ، علیرضا شالی پور ،خسرو دائی و رسول نقوی تحت سرپرستی علیرضا ژاله موفق گردیدند قله علم کوه با ارتفاع ۴۸۵۰ متر را از مسیر حصارچال فتح و از مسیر سیاه سنگها به علم چال و سرچال مراجعت نمایند. نخستین صعود به قله دماوند از طریق جبهه شمالی و برگشت از جبهه جنوبی دومین برنامه بزرگی بود که توسط آقایان :علیرضا ژاله ،علیرضا شهاب ، مجید علیمحمدی علی اکبر ژاله ،حمید شالی پور و امیر بهشتیان در همین سال به انجام رسید. در سال ۷۱ ضمن واردات دوچرخه بطور پراکنده ، چندین شرکت نیز اقدام به وارد کردن دوچرخه های کوهستان با مارکهای مختلف نمودند. در سال ۱۳۷۲ یکدوره مسابقه کوهستان به همت آقای علیرضا ساروخانی و هیئت دوچرخه سواری با شرکت ۸۵ نفر از شهرهای تهران و کرج و قزوین و کرمانشاه به مسافت ۶/۵ کیلومتر در شمال قزوین (جاده باراجین - پارک کوه میلدار ) برگزار که در آن علی اکبر کلانتری به مقام اول رسید این مسابقه سرآغاز مسابقات کوهستانی ایران گردید.سال ۱۳۷۳ در پی انتصاب آقای مهندس حاج سید حسین هاشمی به سمت ریاست فدراسیون دوچرخه سواری جمهوری اسلامی ایران و با توجه به برگزاری بازیهای آسیایی (هیروشیما)۱۹۹۴ و اهمیت آن ، نیروهای فدراسیون جهت تشکیل اردوهای آمادگی و تدارکاتی و انتخابی تیم ملی دوچرخه سواری (کورسی)بسیج شدند.در تابستان همین سال فدراسیون کوهنوردی کمیته دوچرخه سواری کوهستانی به ریاست آقای امیرحسین صالحی جم تشکیل گردید و در شهریور همان سال مسئولین این کمیته با همت والای مجیدثقه الاسلامی اقدام به برگزاری یکدوره مسابقه دوچرخه سواری کوهستانی در سه رده سنی :جوانان و بزرگسالان و پیشکسوتان در دو رشته استقامت (کراس کانتری )و مارپیچ (استالوم)نمودند. این مسابقات در منطقه البرز مرکزی (دیزین )و با حضور ۱۴۰ نفر از علاقه مندان این رشته برگزار گردید ، این مسابقه اولین نوع مسابقات دوچرخه های کوهستان در ایران بودکه برگزار کنندگان آن سعی داشتند به استانداردهای بین المللی خود را نزدیک نمایند. در فصل پائیز هم فدراسیون کوهنوردی دومین مسابقه خود را در منطقه کویر ورامین (قصربهرام )در رشته استقامت در ۳ مرحله و در طی ۲ روز برگزار نمود. با توجه به اینکه تمامی فعالیتهای دوچرخه سواری کوهستانی مربوط به فدراسیون دوچرخه سواری جهانی UCI اداره می شد همچنین استقبال زیادی که از این رشته در جهان صورت پذیرفت ، در مسابقات جهانی رشته ۱۰۰ کیلومتر تایم تریل حذف و مسابقه دوچرخه سواری کوهستان (استقامت)جایگزین آن گردید . در پی این تصمیم مسابقه سراشیبی (دانهیل )هم در مسابقات دوچرخه سواری بین المللی دارای جایگاه گردید و اولین دوره مسابقات دوچرخه سواری بین المللی دارای جایگاه گردید و اولین دوره مسابقات دوچرخه سواری کوهستانی قهرمانی آسیا در ژاپن برگزار گردید.فدراسیون دوچرخه سواری نیز پس از بازگشت تیم ملی از هیروشیما و فارغ شدن از مسابقات آسیایی اقدام به تشکیل کمیته دوچرخه سواری کوهستان کشور نمود و علیرضا ژاله را به سمت رئیس کمیته مذکور منصوب نمود.متعاقب این انتصاب ،اعضا کمیته متشکل از آقایان :دکتر محسن محسنین ،دکتر مرتضی موسی خانی ،علی پور مهر ، علیرضا شهاب ، ایرج امیر آخوری توسط علیرضا ژاله به فدراسیون اعلام و از زمستان سال ۱۳۷۳ کار کمیته دوچرخه سواری کوهستان رسما آغاز گردید. (علیرضا ژاله-ویژه نامه دوچرخه کوهستان مجله کوه سال ۶ تابستان ۸۰) تاریخچه دوچرخه کوهستان در جهان مردم از زمان پیدایش دوچرخه به دوچرخه سواری خارج از جاده می پرداخته اند ولی با ورود لاستیک های پهن با عرض ۲.۱۲۵ اینچ که به تایر های بالونی معروف بودند افکار مردم در مورد دوچرخه سواری خارج از جاده به تحرک در امد . در بررسی تاریخ دوچرخه سواری کوهستان می بینیم که مردم از سال های خیلی دور به دوچرخه سواری خارج از جاده می پرداخته اند.از زمانی که تایر های بالونی در آمریکا عرضه شدند در اوایل دهه ۱۹۳۰ افرادی بودند که با این تایر های پهن دوچرخه سواری خارج از جاده می کرده اند . ولی آن گروه ها و افراد می آمدند و می رفتند آنها حتی با صنایع دوچرخه سازی در ارتباط نبودند یا در شرایت زمانی و مکانی نبودند که حتی اندکی امید ان برود که بقیه را تشویق به این طرز استفاده از دوچرخه کنند و آن گروه ها منزوی باقی می ماندند. این مسئله تا دهه ۱۹۷۰ به طول انجامید زمانی که در منطقه Marin در California آمریکا گروهی از دوچرخه سواران این سرسختی را داشتند که سرگرمیشان را چنان توسعه دهند تا به محبوبیِِّت جهانی برسد. دوچرخه های معمول آن زمان دوچرخه های کورسی بودند. منطقه ساحلی San Fancisco که شامل Marin هم می شد محل مناسبی برای ترقی دوچرخه سواری کورسی بود. با وجود دوچرخه سواران متعدد در منطقه Marin پتانسیل بالایی برای تبادل افکار میان دوچرخه سواران وجود داشت و امکان تفحس و تحقیق روی افکار جدید بود . برخی از کورسی سواران دوچرخه سواری خارج از جاده را به حالت Cyclo Crossکه نوعی دوچرخه سواری خارج از جاده با استفاده از دوچرخه های کورسی با لاستیک های نازک ولی عاج دار بودتوسعه دادند. آنها در یکی از کوه های محلی به نام Tamal Paiseتمرین می کردند این کوه برای چندین دهه پذیرای گروههای منزوی دوچرخه سوار کوهستان بوده که از تایر های بالونی استفاده می کردند. یکی از این گروه ها که در Lark Spoor بودند Canion Gang نام داشتند به معنی دار و دسته دره . -John York Tom Slifka—Robert ‘Kim Croft به همراه رفقایشان حتی مسابقات فی البداهه ای را هم در کوه Tamal Paise برگزار می کردند در سال ۱۹۷۱ فعالیت های آنها توجه بعضی از دوچرخه سواران محلی را جلب کرد. در سال ۱۹۷۴ چند نفر از کورسی سواران گروه Vello Club Tamal Paiseبا دوچرخه های قدیمی متعلق به سال های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ که تک دنده بودند و تایر های پهن داشتند در تور ها و گردهمایی هایشان حاضر می شدند. هر کدام از آنها به نوعی خاص دوچرخه های پهن تایر خود را سر هم کرده بودند ولی همه آنها از گروه Canion الهام گرفته بودند . آنها متوجه شدند که این دوچرخه های قدیمی و پهن تایر وسایل مناسبی برای کاوش در جاده های خاکی کوه Tamal Paise و مناطق اطراف هستند. یکی از افراد گروه به نام Mark در این نوع فعالیت ها تجربه و اعتبار زیادی داشت او در Lark Spoor بزرگ شده بود و در فعالیت های گروه Canion حضور داشت . ورود او به کورسی سواری و الحاق اش به گروه Vello Club Tamal Paise تاثیر بسزایی در جنون دوچرخه سواری کوهستان این گروه داشت . یکی از مشخصه های مهم این دوچرخه ها قابلیت آنها برای دان هیل بود . در حالی که کورسی سواری نیروی ماهیچه ای آنها را تقویت می کرد دوچرخه های کوهستان فرصتی فراهم می کردند تا مهارت هایشان را به نمایش بگذارند . دوچرخه سواری دان هیل آزمایشی برای مهارت بود. وقتی آنها روی دان هیل متمرکز شدند روی دوچرخه هایشان چند دنده نصب کردند تا هم دوچرخه های کوهستانشان در حالت اولیه باقی بماند و هم علاقه فنی شان به دوچرخه کورسی حفظ شود. کل فعالیت های دوچرخه سواری کوهستان آنها در مقابل تمرینات ۶۰۰ کیلو متری هفتگی شان یک سرگرمی محصوب می شد.ولی آنها این سرگرمی را با شور و شوق تمام انجام می دادند. اکثر آنها همه جاده های محلی را مثل کف دستشان می شناختند و برایشان تکراری بود پس دوچرخه سواری کوهستان ماجراهای جدیدی را عرضه می کرد. آنها هنگام دوچرخه سواری کوهستان شورتها و کفش های دوچرخه سواریشان را کنار می گذاشتند وبه جای آن از شلوار های لی و کفش های ورزشی استفاده می کردند و از تنه هایSchwinn مدل Vien Axelsior استفاده می کردند . این دوچرخه ها ویژگی های خوبی برای دان هیل داشتند و از قابل اعتماد ترین تنه ها بودند. ولی تا سال ۱۹۷۶خیلی از افراد هنوز با دوچرخه های تک دنده کوهستان سواری می کردند. مسیری که افراد در آن تمرین می کردند در دره Mill در کوهپایه های کوه Tamal Paise از ارتفاع ۸۰۰ متری شروع می شد.در ابتدا مسیر مستقیم و آسفالت بود و به آرامی ارتفاع می گرفت . آنها هر روز مسیر بیشتری را نسبت به روزهای قبل می پیمودند تا زمانی که یک روزه تا بالای کوه را بدور از هر اتومبیلی می پیمودند. به هر حال آنها کورسی سواران رده بالایی بودند و این مسیر ها برایشان تمرینات قدرتی محصوب می شد ولی استفاده از طبق ۵۲ دندانه در کوهستان سواری نیز منسوخ شد . محدودیت های استفاده از دوچرخه های تک دنده و ارتفاع کوهستان دوچرخه سواران Marin را وادار کرد به دنبال چیز بهتری بگردند و آن چیز بهتر در اول دسامبر ۱۹۷۴ ظاهر شد. مسابقات Cyclo Crossآزاد ساحل غربی سه دوچرخه سوار از ۱۰۰ کیلومتری جنوب آنجا با دوچرخه هایی که مجهر به دسته دنده های شصتی و ترمز های کاسه ای موتور سیکلت بودند در مسابقات حضور داشتند.در میان اهالی Marin که شاهد این دوچرخه های جدید بودند Garry Fisher-Charley Keley و Oaise Breezer حضور داشتند .برای کلی و Breezer بدون شک اولین باری بود که دوچرخه های کوهستان شانجمان دار می دیدند. راس ماهون اولین کسی بود که در سال ۱۹۷۴ دسته دنده شصتی و شانجمان را روی دوچرخه های کوهستان نصب کرد. او از اعضائ گروه کاپرتینو بود این گروه هرگز بیش از ده عضو نداشت و پس از مسابقه سال ۱۹۷۴ به سرعت محو شد ولی قبل از آن افکارشان به گوش دوچرخه سواران Marin هم رسید. تا آن زمان دوچرخه های پهن تایر قدیمی از دوچرخه های کوهستان متمایز بودند و با عناوینی مثل از زنگ زده ها –بمب افکن ها-ضربتی ها که ناشی از ظاهر مندرس آنها بود چود اکثر آنها سالها در اوراق فروشی ها کار می کردند و عمدتا قطعات دوچرخه هایشان را هم از میان اوراق پیدا می کردند. گروهی هم بودند به نام نسیم که جنبشبی را در میان دوچرخه سواران Marin به حرکت در آوردند .کورسی سواران حرفه ای ای که نیم نگاهی هم به هم قطاران کوهستان سوار خود داشتند سخت تحت تاثیر گروه نسیم قرار گرفتند . این گروه یک نمونه کامل و دیدنی از یک دوچرخه ۱۸ دنده با تایر های پهن داشتند و در این جا دیگر نمی شد از واژه زنگ زده در مورد آن صحبت کرد .خیلی از نوآوری ها از همین جا اغاز شد . در اواخر دهه ۱۹۷۰ جنبش دوچرخه سواران کوهستان Marin به جمعیت مطلوبی رسید و خبر آنها در آمریکا و دیگر نقاط جهان به سرعت پخش شد. اولین مقاله رسمی در مورد آنها در بهار ۱۹۷۸ در فصل نامه Co Evolotion و بعد هم مقالات متعدد دیگری در نشرییات منتشر شد. دوچرخه کوهستان به نقطه حساسی رسیده بود دو چرخه کوهستان به بعضی افراد تصور سفر به مناطق کاملا بکر به دور از هر اتو مبیلی را می داد برای برخی دوچرخه سواران مستعد دیگر حالت ایستاده نشستن روی زین و زین راحت فاکتور هایی را معرفی می کرد که تا آن زمان در دوچرخه ها وجود نداشت و بی شک این ندا که من قبلا کوهستان سواری کرده ام در میان بسیاری از افراد در سراسر آمریکا شنیده می شد و با وجود این که فعالیت های قدیمی آنها با دوچرخه های پهن تایر به انزوا کشیده شده بود خبر دوچرخه های کوهستان علایق آنها را دوباره به جوش و خروش آورد. افراد غیر دوچرخه سوار دوچرخه های کوهستان رفقای خود را قرض می گرفتند و در باز گشت با لب خندی بر لب می گفتند این دوچرخه تا حالا کجا بوده. دوچرخه های کوهستان طبیعت محبوبی داشتند حالت ایستاده ی نشستن روی آنها که با استفاده از فرمان های قوس دار به وجود آمده بود زین فنر دار و البته سواری نرم روی تایر های پهن دوچرخه سوار را در وضعیت راحتی قرار می داد. دوچرخه های کوهستان با تایر های پهنشان پتانسیل برجسته ای برای تبدیل شدن به یک وسیله نقلیه را داشتند. هنگامی که مجلات خبر دوچرخه سواران کوهستان Marin را پخش کردند فروشگاههای محلی دوچرخه شروع به درخواست دوچرخه های کوهستان و قطعات آنها کردند. در سال ۱۹۷۸ برادران Koski که یک فروشگاه دوچرخه را در Mill Valey اداره می کردند شروع به ساخت یک تنه دو چرخه کوهستان با الحام از تنه Schwinn مدل وارسیتی کردند . آن تنه ها مهندسی جالبی نداشتند ولی قیمت آنها با توجه به جوشکاری دستی خیلی مناسب بود و صدهها نمونه از آنها فروخته شد. در سال ۱۹۷۷ یکی از مجلات خبر برگزاری تور دوچرخه سواری کوهستان را در Colorado نوشت و در پی آن سال آینده برخی از اعضائ گروه Marin برای اطلاع از جزئیات آن به Colorado رفتند ولی برگزار کنندگان آن طور برای برگزاری آن در سال دوم برنامه ای نداشتند ولی بعد از ملاقات با گروه Marin مشتاق برگزاری آن شدند و به اتفاق هم یک طور دو روزه را بر پا کردند و از آن پس این طور با نام Pearl Pass هر سال برگزار شد و کمک مهمی برای جنبش کوهستان سواران بود. در سال ۱۹۷۹ Tom Ritcheyکه کورسی سوار و تنه ساز بسیار موفقی بود در ساخت تنه ی یکی از دوچرخه هایش از دوچرخه های کوهستان الهام گرفت. Tom Ritchey کار تنه سازی اش را از سن ۱۵ سالگی آغاز کرده بود وقتی برای اولین بار نمونه دوچرخه کوهستان را دید در حال طراحی تنه ای مقاوم بود که بتوان تایر های ۱.۵ اینچی را روی آن نصب کرد ولی با دیدن آن دوچرخه کارش راحت شد.در سال ۱۹۷۵ Garry Fisher یک Schwinn پنج دنده را سر هم کرد و راحتی آن در سر بالایی ها بقیه را متقاعد کرد که استفاده از چند دنده راه پیشرفت در دوچرخه سواری کوهستان است. به تدریج او طبق سه دنده را جایگزین طبق تک دنده بزرگ کرد و طبق عوض کن را هم به آن افزود همچنین برای بهتر شدن قدرت ترمز ها از ترمز های کاسه ای استفاده کرد تمام این مشخصات به قدرت و تنومندی دوچرخه افزود .این دوچرخه بدون گلگیر-ترک بند-جک و سبد ۱۹.۵ کیلو گرم وزن داشت و در سالهای بعد وقتی دوچرخه سواران قطعات بهتری را از دوچرخه های کورسی روی دوچرخه های کوهستان نصب کردند باز هم وزن دوچرخه های شان کمتر شد. Garry Fisher و دوستانش تعداد زیادی از این دوچرخه ها را برای دوستان و آشنایان خود ساختند. حس رقابت میان دوچرخه سواران Marin برانگیخته شده بود و طبیعی بود که مسابقاتی برای مشخص شدن بررترین کوهستان سواران برگزار شود.اولین مسابقه زمان گیری شده در ۲۱ دسامربر سال ۱۹۷۶ در جبهه شرقی کوه Pine که در شمال Marin بود برگزار شد .مسیر سرا شیبی و پچ های مسابقه که ۳۴۰۰ متر طول داشت گریس ترمز های قدیمی را دود می کرد و چون شرکت کنندگان باید بعد از مسابقه گریس ترمز هایشان را تعویض می کردند این مسابقات Repack لقب گرفتند به معنای تعویض .در مسابقات Repack شرکت کنندگان با فاصله زمانی ۲ دقیقه از هم وارد مسیر می شدند و زمان گیری هم توسط کرنومتر های نیروی دریایی انجام می شد. در کل ۲۴ مسابقه از سری مسابقات Repack که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۴ انجام شد Garry Fisher با زمان ۲ دقیقه و ۲۲ ثانیه رکورد دار بود. این سری مسابقات تاثیر بسزایی در تسریع توسعه دوچرخه سواری کوهستان داشته است .تا سال ۱۹۷۷ خیلی از کوهستان سواران Marin بهترین قطعات دوچرخه های کورسی را از اقصی نقاط جهان جمع آوری می کردند حتی چند قطعه موتور سیکلت نیز بکار رفت اما تمام این قطعات روی تنه های قدیمی Schwinn سوار می شدند که قدرت زیادشان فقط بخاطر جرم زیادشان بود .این تنه ها از ورق های کلفت استیل ساخته می شدند و اکثرا برای ساخت تنه خم می شدند این مسئله باعث می شد وزن تنه های خالی به ۵ کیلو برسد .این تنه ها برای استفاده نوجوانان ساخته شده بودندن و استفاده در کوه های Tamal Paise و مسابقات Repack توسط ورزشکاران بزرگسال و خرفت چیزی نبود که سازندگانش در نظر داشتند .این تنه ها پشت سر هم می شکستند و زمان آن بود تا تنه های کاملا جدیدی ساخته شود. کوهستان سواران حرفه ای بیشتر نیاز به تنه های جدید داشنتد Carley با وزنی بیش از ۸۶ کیلو تنه های زیادی شکانده بود او از Breezer درخواست کرد تا یک تنه کوهستان برایش بسازد ولی چون Breezer سرش با تنه های کورسی شلوغ بود پیشنهاد او را رد کرد . Charley به سراغ یکی از تنه سازان به نام Michel رفت و درخواستش مورد قبول او قرار گرفت .در حالی که این تنه اولین تنه دوچرخه کوهستان از جنس کرومولی بود ولی Charley بعد از دو هفته دو باره لوازمش را روی تنه قدیمیش ریخت چون این تنه جدید قابلیت مانور خوبی نداشت .بعد ها در سال ۱۹۷۷ Charley دوباه به Breezer درخواست ساخت تنه داد و این بار در خواستش مورد موافقت قرار گرفت. Breezer ۱۰ تنه را با استفاده از لوله های کرومولی که در ساخت خرپا های(سیستم استاتیکی برای کنترل نیرو های استاتتیکی مثل سیستم ساخت دکل های فشار قوی برق) بدنه هوا پیما استفاده می شد ساخت و اندازه های مهندسی آنها را هم از Schwinn های قدیمی اقتباس کرد. اولین نمونه آنها در اکتبر سال ۱۹۷۷ تکمیل شد و خود Breezer در مسابقات Repack با آن به مقام قهرمانی رسید نه دوچرخه دیگر را هم تا ژوئن ۱۹۷۸ ساخته شدند.این دوچرخه ها با اسم Breezerهر کدام به همراه یک تلنبه - قمقمه – تیوپ زاپاس و جعبه آچار مخصوص به قیمت ۷۵۰ دلار فروخته شدند. مشخصه دوچرخه های Breezer اکسل عقبشان (مثلث پشتی تنه ) بود که لوله های بالایش تا وسط لوله بالایی مثلث جلو آمده بود این مسئله استحکام افقی تنه های بلند را هم افضایش می داد .نه عدد از آنها آب کاری نیکل هم شده بودند. اکثر خریداران دوچرخه های بریزر قامت بلندی داشتند و تنه های اولین نمونه ها تماما در سایز ۲۲ اینچ ساخته شده بود و لوله پیشانی آنها هم ۵.۲۵ اینچ طول داشت تا در صورت شکستن دوشاخ بتوان دوشاخ Schwinn را روی آن نصب کرد . پیشانی بلند باعث می شد لوله های بالایی مثلث جلو شیب منفی داشته باشد (در اصطلاح تنه شیب منفی داشت). در آن سال Tom Ritcheyدر فکر ساخت تنه ای مقاوم تر بود که قبل از شروع کارش Garry Fisher به او در خواست ساخت چنین تنه ای را داد Ritchey سه نمونه تنه ساخت یکی برای خودش یکی برای Garry Fisher و یکی هم برای فروش.قبل از شروع کار Breezer نقشه های مهندسی تنه اش را بنا به در خواست Ritchey برایش فرستاد که در آنها پیشنهاداتی هم برای تصحیح تنه Breezer گنجانده شده بود مثل استفاده نکردن از سیستم مخصوص اکسل عقب (که قبلا به آن اشاره شد) – استفاده از لوله هایی با قطر بیشتر برای لوله پایینی مثلث جلو و لوله های پایینی اکسل عقب. این تصحیحات وزن تنه را نیم کیلو کم می کرد و ده نقطه جوش هم کمتر داشت در حالی که از استحکام تنه کاسته نشده بود. در یکی از مسابقات سال ۱۹۷۹ Ritchey سه نمونه از تنه های نیمه کاره خود را برای نمایش به Marin برده بود و هفته بعد کار ساخت آنها را به پایان برد و بعد ها نه نمونه دیگر را ازهمان تنه برای فروش ساخت .ولی در سان ماتئو جایی که Ritchey ساکن بود دوچرخه های کوهستان طرفداران زیادی نداشت Ritchey تنه هایش را به Garry Fisher داد تا آنها را برای فروش به Marin ببردFisher هم دوچرخه ها را در سال ۱۹۷۹ به شهر فیر فاکس آورد و آنها را به Charly نشان داد و از او سوال کرد که آیا حاضر است برای فروش تنه های Ritchey با هم شراکت کنند.پس از موافقت آنها پول های نقدشان را که ۲۰۰ دلار بود به بانک بردند و حسابی با نام (دوچرخه کوهستان ) باز کردند. این اولین تجارتی بود که برای فروش دوچرخه های کوهستان پایه گذاری شد. این دو شریک به همراه Ritchey تا آن زمان بیش از هر کس دیگری به این ورزش نو ظهور متعهد شدند و به تجارتی پرداختند که باعث شد دوچرخه های کوهستان را بیشتر در اختیار عموم قرار گیرد. هر سه آنها ایده های خوبی برای انجام کارشان داشتند .Garry Fisher فوت و فن بازار یابی را می دانست Charley هم در نوشتن مقالات تجاری و تبلیغاتی برتر بود. و هر دو این امکان را داشتند تا در زمان کوتاهی افکار عمومی را متوجه دوچرخه کوهستان کنند. Ritchey هم تجربیات قابل توجهی در ساخت تنه داشت و ابتکارات بسیاری را در ساخت تنه های وکورسی برای کارایی مکانیکی بهتر آنها انجام داده بود و در کارش خیلی موفق بود. Ritchey می توانست قطعات کار آمدی از دوچرخه کوهستان را مثل فرمان – کرپی – تنه – دوشاخ و توپی تنه بسازد و به مرور زمان تجارتش را در این زمینه آغاز کرد. در سال ۱۹۸۰ Charley شروع به انتشار اولین مجله مخصوص دوچرخه کوهستان کرد که تا سال ۱۹۸۵ تنها مجله دوچرخه سواری کوهستان بود .مجله او شامل اطلاعات طور ها وقایع و حکایات طنز آمیز وچیز های دیگر بود که اشتیاق رو به رشد این ورزش را منعکس می کرد . تا سالها نظر متحدی برای نام کلی دوچرخه های پهن تایر وجود نداشتFisher و Charley تلاش های ناموفقی برای منصرف کردن شرکت های دیگر از استفاده از کلمه ((دوچرخه کوهستان )) داشتند و بعد ها هم در مزایده ای که برای تصاحب این نام تجاری بر پا شده بود شکست خوردند.در سال ۱۹۸۱ مجله Bicyling مسابقه ای برای انتخاب نام این دوچرخه ترتیب داد و نام برنده (A.T.B.) به معنای اختصاری دوچرخه ی همه جا رو بود ولی در آینده روشن شد که نام دوچرخه کوهستان(M.T.B.) رقیبی ندارد و به تدریج نام این نوع دوچرخه ها همین شد. در اواخر ده ۱۹۸۰ چند کارخانه تولید قطعات دوچرخه شروع به تولید قطعات دوچرخه کوهستان کردند .دو شرکت قابل توجه در میان آنها بودند یکی شرکت ژاپنی آکایی که سازنده طوقه های آلومینیومی بود و شرکت National Tireکه تولید کننده تایر بود . چرخ هایی که با قطعات این شرکت ها ساخته شده بودند وزن دوچرخه های کوهستان را تا ۲.۵ کیلو سبک تر می کرد بدون این که از استحکام مکانیکی آنها کاسته شود. قدم بعدی در توسعه دوچرخه سواری کوهستان افزایش تولید بود در سال ۱۹۸۱ چند شرکت سازنده دوچرخه به توسعه سریع بازار دوچرخه های کوهستان توجه داشتند.خیلی از مردم برای خرید دوچرخه کوهستان Ritchey که توسط Charley و Fisher عرضه می شد ۱۴۰۰ دلار می پرداختند.در حالی که Ritchey در سن ۲۴ سالگی در کار تنه سازی کاملا موفق بود ولی دایر کردن نمایندگی در دستور کارش نبود و سخت سرگرم ساخت تنه های خودش بود Fisher و Charley هم سرشان با تجارتشان شلوغ بود و تا آن زمان هم در آمریکا کسی نبود تا برای ساخت دوچرخه های حرفه ای قرار داد بزرگی امضا کند. صاحب یک شرکت توضیع قطعات دوچرخه به نام Specialized دو نمونه از دوچرخه های کوهستان Ritchey را برای استفاده شخصی خرید.مهندس این شرکت ایده ساخت دوچرخه های کوهستان Specialized را مطرح کرد . صاحب شرکت که Sin Yard نام داشت دوچرخه کوهستان Ritchey را به شرکت خود در ژاپن برد و اولین دوچرخه کوهستان Specialized را با نام Stump Jumper به معنی پرش کننده قدرتمند را با اقتباس از دوچرخه ی Ritchey ساخت. اولین نمونه دوچرخه های Stump Jumperدر سال ۱۹۸۲ با قیمت ۷۵۰ دلار به بازار آمد و کوهستان سواری رابیشتر در میان مردم رونق داد .در دو سال بعد هزاران نمونه از آنها فروش رفت . از آن به بعد نام های زیادی در صنعت دوچرخه سازی کوهستان به گوش می خورد و برای چندین سال فروش سالیانه دوچرخه های کوستان هر سال سه برابر می شد .در سال ۱۹۸۶ فروش دوچرخه های کوهستان از دو چرخه های کورسی بیشتر شد حتی در اروپا هم صنعت دوچرخه سازی کوهستان دیگر صنایع دو چرخه سازی را تحت شعاع خود قرار داد. توسعه سریع دوچرخه سواری کوهستان موجب بروز مشکلاتی در مورد مسیر های خاکی شد و در خیلی از مسیر ها دوچرخه سواری ممنوع شد .در آن زمان به تحقیقاتی در مورد کوهستان سواری قانونمند نیاز بود و باز نگری های سازمان یافته در مورد این ورزش هم باید صورت می گرفت . در سال ۱۹۸۳ (NORBA)سازمان ملی کوهستان سواری آمریکا تاسیس شد .در کنار حفظ و نگهداری و ایجاد دسترسی قانونی به مسیر ها هدف (NORBA) سازماندهی و مدیریت بر مسابقات کوهستان سواری بود. یکی از اهداف مسابقات ساختن دوچرخه های بهتر بود .در قوانین (NORBA) آمده بود که در زمان مسابقه دوچرخه سوار باید متکی بر خود باشد و در صورت بروز مشکلات فنی نمی تواند از تیم حامی خود کمک بگیرد این قانون منعکس کننده شرایت روزمره و طبیعی کوهستان سواری بود . در سال ۱۹۸۳ بنیان گزاران NORBA که نیاز به سرمایه کذاری روی تجارت های جدیدی داشتند NORBA را به سازمان دوچرخه سواری آمریکا فروختند و دو باره در سال ۱۹۸۹ به فدراسیون دوچرخه سواری آمریکا فروخته شد و از آن پس هدف حفط و نگهداری و دسترسی به مسیر ها کمرنگ شد و اهداف جدیدی مثل برنامه ریزی و سازمان دهی مسابقات در انحصار NORBA در آمد. هر چند IMBA سازمان بین المللی دوچرخه سواری کوهستان هدف اولیه NORBA را برای حفظ مسیر ها دنبال کرد و آگاهی بین المللی را برای کوهستان سواری قانونمند بالا برد. برای سال های زیادی مسابقات کرس کانتری تنها مسابقاتی بود که NORBA برگزار می کرد زیرا در آن زمان مسابقات دان هیل برای مسیر زیان آور طلقی می شد ولی با فروش NORBA به فدراسیون دوچرخه سواری آمریکا با اصرار سازمان بین المللی دوچرخه سواری کوهستان مسابقات دان هیل هم برگزار شدند. کوهستان سواری دان هیل صنایع سازنده سیستم های تعلیق(کمک فنر) دوچرخه را به یکی از داغ ترین بازار های ورزشی تبدیل کرد .خیلی از پیست های اسکی در تابستان ها تاسیسات خود را برای استفاده کوهستان سواران دان هیل به راه می انداختند و کوهستان سواری دان هیل به تدریج رونق گرفت و بعد هم عنصر غالب کوهستان سواری شد . در مقالات طنز دوچرخه ها بهانه ای برای مصرف سوخت های فسیلی بودند چون مردم با اتومبیل های خود به محل های کوهستان سواری می رفتند و از تله سیژ برای بالا بردن دوچرخه های دان هیل خود استفاده می کردند.ولی مناظر و صحنه های مهیج دان هیل افکار عمومی را بیش از پیش متوجه دوچرخه سواری کرد با توجه به طبیعت واقعی دوچرخه های کوهستان به عنوان وسایل نقلیه بسیار کار آمد این دوچرخه ها را بیشتر مورد توجه عموم قرار داد و موجب شد مردم بیشتری از دوچرخه استفاده کنند و این برای مقابله با صنایع چند میلیارد دلاری پترو شیمی و اتومبیل سازی که هزینه های هنگفتی را برای تبلیغاتشان می پرداختند کافی است. رشد و توسعه دوچرخه سواری کوهستان عمدتا به خاطر کار آمدی و قابلیت دسترسی آسان به آن است. خیلی از دوچرخه سواران غیر حرفه ای دوچرخه های کورسی را سست و بچگانه یافتند در حالی که دوچرخه های کوهستان روی جاده یا خارج از آن بسیار راحت هستند. مدرکی که نشان می دهد دوچرخه سواری کوهستان نسبت به دوره مسابقات Repackچقدر عام تر شده این است که دوچرخه سواری کوهستان یکی از رشته های نو ظهور و مدال آور برای کشور های مختلف در المپیک است. در المپیک ۱۹۹۶ کشور های هلند – سوییس – فرانسه – ایتالیا – کانادا و آمریکا در رشته دوچرخه سواری کوهستان مدال آور بودند.این مطلب بیان گر توسعه جهانی این ورزش است در حالی که این مسابقات فقط بیست سال بعد از اولین مسابقه زمان گیری شده دوچرخه سواری کوهستان برگزار شد. ترجمه توسط صابر حق وردی